Kraina słupów totemowych

20 września 2010

Między ciemnymi, cichymi lasami, a brzegiem oceanu, na deszczowym północnym zachodzie wyrosła niezwykła kultura, niemal nietknięta przez Europejczyków do końca XVIII wieku. Ludy tych obszarów podzielone na 30 plemion, nigdy nie znały rolnictwa, a mimo to żyły dostatnio, czerpiąc z bogatych zasobów morza, lasów i rzek pełnych łososi i płotek. To otaczające ich bogate środowisko pozwoliło rozwinąć wspaniałą sztukę i rozbudować strukturę społeczną złożoną z możnych, pospólstwa i niewolników. Zamożne rody, dumne ze swego statusu wyrażały to okazałymi ceremoniami i dziełami sztuki, zwłaszcza wyniosłymi, drewnianymi słupami totemowymi. Słupy te nie były bożkami, lecz pomnikami, głoszącymi status rodzinny, przez ukazanie drzewa genealogicznego. Wielkim osiągnięciem tego ludu było budownictwo. Wystawiono wielkie domostwa z belek i desek cedrowych. Wewnątrz zamieszkiwała tylko najbliżej spokrewniona rodzina. Podczas letnich polowań na bizony, gdy plemiona Indian łączyły się po zimowym rozproszeniu, większość ludów Prerii odbywała Taniec Słońca, który był największą z ich ceremonii. Rytuał bywał odmienny u różnych plemion Dakotów, Krow czy czarnych Stóp, lecz celem były podziękowania Wielkiemu Duchowi Indian, za pomoc i przyszłe prośby o błogosławieństwo. Obrzęd był spełnieniem obietnicy jednej osoby, okazującej wdzięczność za pomoc świata duchów dla całego plemienia. Obrzędy te trwały przez wiele dni i nocy. Plemiona budowały święte Namioty Tańca słońca, gdzie ośrodkiem ceremonii była święta topola, rozwidlona u szczytu. Wojownik odszukiwał drzewo, a wyjątkowo cnotliwa kobieta ścinała je. Po dniach obrzędowych tańców przychodził czas na ofiarę. Zgłaszali się wówczas ochotnicy do zadania sobie samym cierpień dla doznania wizji. Miano nadzieję, że w zamian za to, Wielki Duch w przyszłości oszczędzi plemieniu cierpień.

» Kategorie: Historia, Kultura, Ludzie | » Tagi: belki, cedry, deski, domostwo, kraina, ludy, Preria, słupy, totem, większość

• Kategorie

  • Historia
  • Kultura
  • Ludzie
  • Psychologia

• Starożytność

  Starożytność to epoka konfliktu między ludnością osiadłą, półkoczowniczą. Między ludnością prowadzącą gospodarkę produkcyjną, a prowadzącą gospodarkę przyswajalną. Pojawia się ceramika i naczynia o różnych wzorach - IV w. p.n.e. wówczas, rozpowszechnia się od Azji Środkowej po Dunaj. Dokonuje się też podział pracy, jedna grupa ludzi zajmuje się tworzeniem ceramiki, druga grupa to rzemieślnicy, oraz rolnicy. W środku osady pojawiła się świątynia. W połowie VI tys. pojawiła się ceramika polichromowana, wówczas ludzie zaczęli zażyźniać tereny półksiężyca. Obszary Delty Eufratu i Delty Tygrysu zostały zasiedlone w VI tys. przed Chrystusem, dominowała szczególnie ludność półkoczownicza i rozmaita. Sumerowie wynaleźli pismo, zaczęli napływać w IV tys. Osiedlili się obok ludności osiadłej. Wówczas istniało nazewnictwo sumeryjskie. Pod koniec IV tys. pojawiają się pierwsze piktogramy. Na terenie południowej Mezopotamii mówiono po sumeryjsku. Lud ten przybył ze wschodu, przepływając całe Morze. Akadowie to ludność semicka. Tworzyli słowniki, w ten sposób chcieli się poznać. Religia starożytnego Egiptu cechowała się przeogromną złożonością wierzeń, oraz wielością bóstw. Amon to bóg wiatru, określany, jako "dusza szu" Występował pod postacią ludzką, natomiast jego głowę zdobiono coś w rodzaju okrągłej czapki z dwoma piórami. Anubis, czczony, jako bóg zmarłych, był też patronem mumifikacji. Reklama: Mikroskopy szkolne

• Zaś Apisa czczono pod postacią byka. Atum, w Heliopolis gloryfikowany był, jako bóg - słońce. Przedstawiano go, jako króla noszącego na głowie koronę Górnego jak i Dolnego Egiptu. Chonsu z kolei to bóg księżyca, który towarzyszył na jego głowie. Egipcjanie wierzyli, że Ozyrys jest zmarłym władcą panującym w Krainie Zachodniej. Re to bóg słońca, był również uważany za pana ładu we wszechświecie. Lokalnym bogiem był Seth, jego kult znany był bowiem w całym Egipcie, przedstawiano go pod postacią zwierzęcia. Patronem pisarzy i wszelkich nauk był nie kto inny jak Thot, stąd przyjęto też, że jest bogiem mądrości. Do bogiń natomiast zaliczyć należy: Izydę - która była boginią o nie do końca ustalonym pochodzeniu, Nut zaliczana do bogini nieba, oraz Hathor, czyli Boginia miłości, tańca, radości, oraz patronka obcych ziem. W panteonie egipskim istnieli także półbogowie, którzy szczególnie związani byli z codziennymi zajęciami. W III w. p.n.e na terenie płd. Mezopotamii mamy do czynienia z jednowładztwem, bowiem pojawia się monarchia. Z biegiem czasu władza stawała się dziedziczna, własność państwa to własność świątyni. Istniała też własność prywatna gruntowa, istniał handel społeczności. W XXVIII w. przed Chrystusem pojawia się kupiec, początkowo urzędnik. W III tys. przed Chrystusem chłop szybko mógł popaść w biedę zapożyczając się u bogatszych, sprzedając dzieci, oddając chorych do świątyni domu. Ta wówczas zyskiwała tanią siłę roboczą, ale istniała możliwość wykupienia. Funkcjonował też status jeńca wojennego, natomiast na południu w Delcie Eufratu i Tygrysu istniały znakomite warunki. Sumerowie, którzy tam napłynęli, znali sztukę irygacji. Dużo ziemi stało pod wodą, dzięki czemu możliwa była uprawa. W części południowej uprawiano palmy daktylowe, jabłonie, granaty, grusze, figi, drzewa migdałowe, groch, bób, sezam, czosnek, cebulę, różnego rodzaju sałaty, len, kończynę, czy też lucernę.