B.B. King

7 listopada 2010

B.B. King – król bluesa i nobliwy nestor scenyB.B. King urodzony 16 września 1925 w Itta Bena, Missisipi w USA, to gitarzysta, który uchodzi a nestora sceny bluesowej na świecie oraz za nieformalnego króla bluesa, obok Alberta Kinga i Freddiego Kinga. Według magazynu Rolling Stone jest to 3 z gitarzystów wszechczasów. Jego kariera trwa nieprzerwanie od 1956 roku. Wówczas król bluesa wydał pierwsza płytę. Od tamtego czasu ukazało się ich ponad 100. Ostatnia w roku 2008. Jego muzyka zaliczana jest to stylów Memphis Blues, Modern Electric Blues i Soul Blues. Gra B.B. Kinga charakteryzuję się oszczędnością, lecz jednocześnie głęboką emocjonalnością. Ogromna liczba muzyków przyznaje się do inspiracji tym artystą. I to zarówno bluesowych, jak i rockowych. B.B. King z racji, iż współpraca z nim traktowana jest, jako wielki zaszczyt i nobilitacja, stał się także niezwykle cenionym gitarzystą sesyjnym. Od 1980 roku jest członkiem Blues Hall of Fame a od 1987 także Rock and Roll Hall of Fame. Kaczy chód to jego wynalazekCharles Edward Anderson Berry jest uważany za najwybitniejszego prekursora rock and rolla. Urodził się 18 października 1926 w St. Louis w USA. Zanim został odkryty, był mało znanym muzykiem występującym w swojej rodzinnej miejscowości. Jego brzmienie i styl gry na całe lata zdefiniowało brzmienie rock and rolla. To za jego sprawą cechą charakterystyczną tego gatunku stała się agresywna i dominująca rola gitary oraz skandaliczne, jak na owe czasy, zachowanie na scenie. Stworzył tzw. duck-walk, czyli kaczy chód z gitarą. Jego styl wzbudzał w słuchaczach zdumienie. To również on wprowadził częsty do dziś zwyczaj rozpoczynania utworów od krótkiego intra, czyli krótkiego riffu na gitarze. Zarówno The Beatles, jak i The Rolling Stones czerpali pełnymi garściami ze scenicznego zachowania się Berrego, jak i jego brzmienia. Także Hendrix inspirował się Berrym wykonując nawet jeden z jego utworów. Największe przebije Chucka Berrego, to zarazem najlepiej znane standardy rockowe. Takie utwory jak “Roll Over Beethoven”, “Thirty Days”, “Too Much Monkey Business”, “Brown Eyed Handsome Man”, “You Can’t Catch Me”, “School Day”, “Carol”, “Back in the U.S.A.”, “Little Queenie”, “Memphis Tennessee”, “Johnny B. Goode”, “Rock and Roll Music” są do dziś często puszczane w radiach i grane przez innych muzyków, czy wykorzystywane w filmach.

» Kategorie: Ludzie | » Tagi: artysta, blues, chód, formalny, kaczka, król, muzyka, przerwa, zaliczenie

Muzyka gotycka

13 sierpnia 2010

Muzyka jest to rozdaj dźwięku. Każdy lubi muzykę, ale rożna nie wszyscy lubią to samo, ponieważ każdy ma inny gust, dlatego też powstało wiele gatunków muzycznych, aby każdy znalazł wśród nich właśnie coś typowo dla siebie. Jednym z rodzajów muzyki jest właśnie muzyka gotycka ten typ muzyki jest bardzo ciekawy i nie powtarzalny bazuje on przede wszystkim na ciężkich brzmieniach i starodawnych sprzętach do gry. W muzyce chodzi przede wszystkim, aby wprawiła nas w odpowiedni nastrój do zabawy. Muzykę gotycką bardzo rzadko można usłyszeć jedynym miejscem gdzie możemy jej posłuchać jest kościół, ponieważ tam często brzmią starodawne organy. Muzyka ta jest ciężka i trudna, dlatego też trzeba się bardzo dokładnie w nią wsłuchać. Goci lubią taką muzykę, ponieważ ona najbardziej odzwierciedla dawne czasy i tamte epoki, kiedy królowały wampiry. Goci bardzo lubią słuchać muzykę gotycką wiec, kiedy tylko mogą spotykają się, aby przy niej rozmyślać i skupiać się. Muzyka ta towarzyszy im także na wszelkiego rodzaju balach, kiedy to spotykają się bawią . Wampir jest to magiczna postać. Wampiry były ludziom bardzo dobrze już dawno temu. Ludzie jednak obawiali się ich, ponieważ osoby et zywily6 się ludzką krwią. Wampira można było bardzo łatwo poznać po wyglądzie, czyli nosił biała koszule czarną pelerynę i miał bardzo bladą cerę. Wampiry polowały na ludzi tylko nocą, ponieważ światło dzienne je zabijało i wtedy nie mogli opuszczać swojego legowiska. Wampiry porównywane są często do nietoperzy, ponieważ podobnie jak one mają skrzydła według podań mogli się oni nawet w nie przemieniać jak tylko zachodziła taka potrzeba. Wampiry siały strach i wstręt, ponieważ ludzie obawiali się ich nieco inne podejście do nich mieli Goci, ponieważ dla nich postać ta była opuszczona i samotna nie mogła liczyć na niczyja pomoc czy zrozumienie tylko strach i negatywne emocje. Wampiry były postrzegane jako samotne zwierzęta, które nie mają wsparcia i nawet żyją same bez drugiej osoby były one ponadto skazane na wieczne poste pienie i polowano na nie.

» Kategorie: Kultura | » Tagi: epoka, król, postaci, typowe, wampiry, wszyscy, wsłuchanie, znalezienie

• Kategorie

  • Historia
  • Kultura
  • Ludzie
  • Psychologia

• Starożytność

  Starożytność to epoka konfliktu między ludnością osiadłą, półkoczowniczą. Między ludnością prowadzącą gospodarkę produkcyjną, a prowadzącą gospodarkę przyswajalną. Pojawia się ceramika i naczynia o różnych wzorach - IV w. p.n.e. wówczas, rozpowszechnia się od Azji Środkowej po Dunaj. Dokonuje się też podział pracy, jedna grupa ludzi zajmuje się tworzeniem ceramiki, druga grupa to rzemieślnicy, oraz rolnicy. W środku osady pojawiła się świątynia. W połowie VI tys. pojawiła się ceramika polichromowana, wówczas ludzie zaczęli zażyźniać tereny półksiężyca. Obszary Delty Eufratu i Delty Tygrysu zostały zasiedlone w VI tys. przed Chrystusem, dominowała szczególnie ludność półkoczownicza i rozmaita. Sumerowie wynaleźli pismo, zaczęli napływać w IV tys. Osiedlili się obok ludności osiadłej. Wówczas istniało nazewnictwo sumeryjskie. Pod koniec IV tys. pojawiają się pierwsze piktogramy. Na terenie południowej Mezopotamii mówiono po sumeryjsku. Lud ten przybył ze wschodu, przepływając całe Morze. Akadowie to ludność semicka. Tworzyli słowniki, w ten sposób chcieli się poznać. Religia starożytnego Egiptu cechowała się przeogromną złożonością wierzeń, oraz wielością bóstw. Amon to bóg wiatru, określany, jako "dusza szu" Występował pod postacią ludzką, natomiast jego głowę zdobiono coś w rodzaju okrągłej czapki z dwoma piórami. Anubis, czczony, jako bóg zmarłych, był też patronem mumifikacji. Reklama: porozumienie bez przemocy

• Zaś Apisa czczono pod postacią byka. Atum, w Heliopolis gloryfikowany był, jako bóg - słońce. Przedstawiano go, jako króla noszącego na głowie koronę Górnego jak i Dolnego Egiptu. Chonsu z kolei to bóg księżyca, który towarzyszył na jego głowie. Egipcjanie wierzyli, że Ozyrys jest zmarłym władcą panującym w Krainie Zachodniej. Re to bóg słońca, był również uważany za pana ładu we wszechświecie. Lokalnym bogiem był Seth, jego kult znany był bowiem w całym Egipcie, przedstawiano go pod postacią zwierzęcia. Patronem pisarzy i wszelkich nauk był nie kto inny jak Thot, stąd przyjęto też, że jest bogiem mądrości. Do bogiń natomiast zaliczyć należy: Izydę - która była boginią o nie do końca ustalonym pochodzeniu, Nut zaliczana do bogini nieba, oraz Hathor, czyli Boginia miłości, tańca, radości, oraz patronka obcych ziem. W panteonie egipskim istnieli także półbogowie, którzy szczególnie związani byli z codziennymi zajęciami. W III w. p.n.e na terenie płd. Mezopotamii mamy do czynienia z jednowładztwem, bowiem pojawia się monarchia. Z biegiem czasu władza stawała się dziedziczna, własność państwa to własność świątyni. Istniała też własność prywatna gruntowa, istniał handel społeczności. W XXVIII w. przed Chrystusem pojawia się kupiec, początkowo urzędnik. W III tys. przed Chrystusem chłop szybko mógł popaść w biedę zapożyczając się u bogatszych, sprzedając dzieci, oddając chorych do świątyni domu. Ta wówczas zyskiwała tanią siłę roboczą, ale istniała możliwość wykupienia. Funkcjonował też status jeńca wojennego, natomiast na południu w Delcie Eufratu i Tygrysu istniały znakomite warunki. Sumerowie, którzy tam napłynęli, znali sztukę irygacji. Dużo ziemi stało pod wodą, dzięki czemu możliwa była uprawa. W części południowej uprawiano palmy daktylowe, jabłonie, granaty, grusze, figi, drzewa migdałowe, groch, bób, sezam, czosnek, cebulę, różnego rodzaju sałaty, len, kończynę, czy też lucernę.