Historia

26 listopada 2010

14My ludzie, pojawiliśmy się zaledwie 200 milionów lat temu.Żyjemy tak krótko w porównaniu z ziemią, a mimo to zdołaliśmy mocno zakłócić tak istotną dla życia równowagę. Na początku ziemia była zaledwie zaczątkiem chaosu, ukształtowanym w skutek swojej gwiazdy, jaką jest słoncze. Była to chmura pozlepianych cząsteczek pyłu, podobną do wielu jej skupisk we wszechświecie i wtedy właśnie zdarzył się cud, jakim jest życie. Dzisiaj życie, a właściwie, nasze życie jest tylko ogniwem w łańcuchu niezliczonych, żywych istot, które następowały po sobie na ziemi przez prawie 4 miliardy lat. Po dziś dzień krajobraz naszej planety rzeźbią wulkany i to właśnie one dają nam wyobrażenie o tym, jaka była ziemia po narodzinach. Roztopiona skala, tryskająca z głębi, jednocześnie krzepnąca, pękająca, pokrywająca się pęcherzami i rozpościerająca się cienką skorupą, nim uśpi się na pewien czas. Dym, wijący się z wnętrzności ziemi świadczy o tym, jaka była pierwotna atmosfera ziemi – atmosfera pozbawiona tlenu, nasycona dwutlenkiem węgla i gęsta od pary wodnej. Dawna ziemia, to istny piec.Dzisiaj ziemia leży w idealnej odległości od słońca, ani nie za daleko, ani nie za blisko, dzięki czemu woda na niej zachowała się w formie płynnej. Para wodna skraplała się i spadała na ziemię w formie ulewnych dreszczów i tak pojawiły się rzeki. Rzeki kształtowały powierzchnię ziemi, drążąc swoje koryta i żłobiąc doliny; płynęły ku najniżej położonym miejscom na planecie, gdzie tworzyły oceany; wypłukiwały ze skal minerały, i tak, słodka woda oceanów stopniowo nasycała się solą. Woda, to życiodajny płyn; nawadniała te jałowe połacie, a wytyczone przez nią ścieżki są jak żyły ciała, gałęzie drzewa, naczynia, którymi płyną soki życiowe ziemi. Prawie cztery miliardy lat później na ziemi można nadal zobaczyć takie dzieła sztuki, które pozostawił po sobie pyl wulkaniczny, zmieszany z wodą z islandzkich lodowców. Jest to materia i woda, woda i materia; twarda i miękka, miękka i twarda, czyli kluczowy sojusz, wspólny dla wszystkich form życia na ziemi. Gdyby nie one, nie byłoby najmniejszych szans na jakiekolwiek, choćby najmniejsze życie na ziemi.

» Kategorie: Historia | » Tagi: miliony, narodziny, para, pęcherz, porównanie, równowaga, woda, ziemia

  • Kategorie

  • Starożytność

    Starożytność to epoka konfliktu między ludnością osiadłą, półkoczowniczą. Między ludnością prowadzącą gospodarkę produkcyjną, a prowadzącą gospodarkę przyswajalną. Pojawia się ceramika i naczynia o różnych wzorach - IV w. p.n.e. wówczas, rozpowszechnia się od Azji Środkowej po Dunaj. Dokonuje się też podział pracy, jedna grupa ludzi zajmuje się tworzeniem ceramiki, druga grupa to rzemieślnicy, oraz rolnicy. W środku osady pojawiła się świątynia. W połowie VI tys. pojawiła się ceramika polichromowana, wówczas ludzie zaczęli zażyźniać tereny półksiężyca. Obszary Delty Eufratu i Delty Tygrysu zostały zasiedlone w VI tys. przed Chrystusem, dominowała szczególnie ludność półkoczownicza i rozmaita. Sumerowie wynaleźli pismo, zaczęli napływać w IV tys. Osiedlili się obok ludności osiadłej. Wówczas istniało nazewnictwo sumeryjskie. Pod koniec IV tys. pojawiają się pierwsze piktogramy. Na terenie południowej Mezopotamii mówiono po sumeryjsku. Lud ten przybył ze wschodu, przepływając całe Morze. Akadowie to ludność semicka. Tworzyli słowniki, w ten sposób chcieli się poznać. Religia starożytnego Egiptu cechowała się przeogromną złożonością wierzeń, oraz wielością bóstw. Amon to bóg wiatru, określany, jako "dusza szu" Występował pod postacią ludzką, natomiast jego głowę zdobiono coś w rodzaju okrągłej czapki z dwoma piórami. Anubis, czczony, jako bóg zmarłych, był też patronem mumifikacji. Reklama: biuro tłumaczeń warszawa Pomoce dydaktyczne Język angielski wrocław kurs księgowości angielski Wrocław

  • Zaś Apisa czczono pod postacią byka. Atum, w Heliopolis gloryfikowany był, jako bóg - słońce. Przedstawiano go, jako króla noszącego na głowie koronę Górnego jak i Dolnego Egiptu. Chonsu z kolei to bóg księżyca, który towarzyszył na jego głowie. Egipcjanie wierzyli, że Ozyrys jest zmarłym władcą panującym w Krainie Zachodniej. Re to bóg słońca, był również uważany za pana ładu we wszechświecie. Lokalnym bogiem był Seth, jego kult znany był bowiem w całym Egipcie, przedstawiano go pod postacią zwierzęcia. Patronem pisarzy i wszelkich nauk był nie kto inny jak Thot, stąd przyjęto też, że jest bogiem mądrości. Do bogiń natomiast zaliczyć należy: Izydę - która była boginią o nie do końca ustalonym pochodzeniu, Nut zaliczana do bogini nieba, oraz Hathor, czyli Boginia miłości, tańca, radości, oraz patronka obcych ziem. W panteonie egipskim istnieli także półbogowie, którzy szczególnie związani byli z codziennymi zajęciami. W III w. p.n.e na terenie płd. Mezopotamii mamy do czynienia z jednowładztwem, bowiem pojawia się monarchia. Z biegiem czasu władza stawała się dziedziczna, własność państwa to własność świątyni. Istniała też własność prywatna gruntowa, istniał handel społeczności. W XXVIII w. przed Chrystusem pojawia się kupiec, początkowo urzędnik. W III tys. przed Chrystusem chłop szybko mógł popaść w biedę zapożyczając się u bogatszych, sprzedając dzieci, oddając chorych do świątyni domu. Ta wówczas zyskiwała tanią siłę roboczą, ale istniała możliwość wykupienia. Funkcjonował też status jeńca wojennego, natomiast na południu w Delcie Eufratu i Tygrysu istniały znakomite warunki. Sumerowie, którzy tam napłynęli, znali sztukę irygacji. Dużo ziemi stało pod wodą, dzięki czemu możliwa była uprawa. W części południowej uprawiano palmy daktylowe, jabłonie, granaty, grusze, figi, drzewa migdałowe, groch, bób, sezam, czosnek, cebulę, różnego rodzaju sałaty, len, kończynę, czy też lucernę.