Dom i Gustaw

12 września 2010

Niezwykle istotną rolę dla Grudzińskiego odgrywa książka Fiodora Dostojewskiego pod tytułem “Zapiski z martwego domu”. Dostaje ją od Natalii Lwowej. Dla obu bohaterów, wstrząsające jest to, że między nimi a Dostojewskim nie było żadnej przerwy w prześladowaniu ludzi przez Związek Sowiecki. Los przepełniony cierpieniem stał się już czymś naturalnym. Książka wywołuje w nim sprzeczne uczucia, kocha i nienawidzi jednocześnie. Zapiski uświadamiają mu, ze nie najgorszy jest w więzieniu głód, ale poczucie świadomości, jakie jest nasze życie. Jej przeczytanie to zdarzenie się z bolesnymi realiami. Pojawia się refleksja nad ludźmi, którzy już odeszli, praktycznie nie ma przerwy w umieralności więźniów. Zapiski dają również nadzieję, pogodzenie się z tym, że męka i cierpienie nie spotyka tylko ich. Ze względu na prześladowania, Rosja jest martwym domem i ta świadomość sprawia, że Natalia czuje się osobą wojny. Przedstawiona jest również działalność “kawecze” zajmującego się szerzeniem kultury. W obozie działała biblioteka, którą prowadził Kunin, jednak były tam tylko książki komunistyczne. Kunin przygotowywał również przedstawienia. W ich przygotowanie chętnie angażowali się więźniowie, była to dla nich rozrywka i chwila zapomnienia. Szczególne wrażenie wywarło przedstawienie “Wielki Walc”, które było poprzedzone filmem sowieckim i pieśniami ku czci Stalina. Walc ukazywał raj utracony w poprzedniej epoce. Szczególnie lubiany przez więźniów był Wsiewołod, którego “cyrk”, czyli pokaz tatuaży rozbawiał więźniów i pozwalał zapomnieć o bólu. Przedstawiona jest historia Kostylewa, który był studentem Akademii Morskiej Jego wielką pasją były książki, uwielbiał literaturę francuską, gdyż odkrywała przed nim bajeczny świat. Aresztowanie właściciela wypożyczalni książek Bergera pociągnęło również Kostylewa, który często go odwiedzał Śledztwo Kostylewa, ukazuje metody traktowania więźniów podczas przesłuchania. Katowanie przez prześladowców do nieprzytomności, pozbawieni prawa załatwiania potrzeb fizjologicznych, popadali w skrajne załamanie psychiczne. Prześladowani, po nocach zaczynali wierzyć, że popełnili zbrodnię i bez sprzeciwu podpisywali gotowy akt oskarżenia przeciwko sobie Kostylew przed każdorazowym odwiedzeniem ambulatorium opalał rękę w ogniu, by nie pracować, był to swego rodzaju bunt przeciw zniewoleniu, swoisty manifest człowieczeństwa. Każdy sposób był dobry do obrony. Tuż przed odwiedzinami matki Kostylewa, postanowiono odesłać go do innego obozu, w akcie rozpaczy poparzył się wrzątkiem i zmarł w męczarniach w trupiarni.

» Kategorie: Kultura | » Tagi: cierpienie, gorszy, los, natura, przepełnienie, realia, świadomość

• Kategorie

  • Historia
  • Kultura
  • Ludzie
  • Psychologia

• Starożytność

  Starożytność to epoka konfliktu między ludnością osiadłą, półkoczowniczą. Między ludnością prowadzącą gospodarkę produkcyjną, a prowadzącą gospodarkę przyswajalną. Pojawia się ceramika i naczynia o różnych wzorach - IV w. p.n.e. wówczas, rozpowszechnia się od Azji Środkowej po Dunaj. Dokonuje się też podział pracy, jedna grupa ludzi zajmuje się tworzeniem ceramiki, druga grupa to rzemieślnicy, oraz rolnicy. W środku osady pojawiła się świątynia. W połowie VI tys. pojawiła się ceramika polichromowana, wówczas ludzie zaczęli zażyźniać tereny półksiężyca. Obszary Delty Eufratu i Delty Tygrysu zostały zasiedlone w VI tys. przed Chrystusem, dominowała szczególnie ludność półkoczownicza i rozmaita. Sumerowie wynaleźli pismo, zaczęli napływać w IV tys. Osiedlili się obok ludności osiadłej. Wówczas istniało nazewnictwo sumeryjskie. Pod koniec IV tys. pojawiają się pierwsze piktogramy. Na terenie południowej Mezopotamii mówiono po sumeryjsku. Lud ten przybył ze wschodu, przepływając całe Morze. Akadowie to ludność semicka. Tworzyli słowniki, w ten sposób chcieli się poznać. Religia starożytnego Egiptu cechowała się przeogromną złożonością wierzeń, oraz wielością bóstw. Amon to bóg wiatru, określany, jako "dusza szu" Występował pod postacią ludzką, natomiast jego głowę zdobiono coś w rodzaju okrągłej czapki z dwoma piórami. Anubis, czczony, jako bóg zmarłych, był też patronem mumifikacji. Reklama: studia podyplomowe

• Zaś Apisa czczono pod postacią byka. Atum, w Heliopolis gloryfikowany był, jako bóg - słońce. Przedstawiano go, jako króla noszącego na głowie koronę Górnego jak i Dolnego Egiptu. Chonsu z kolei to bóg księżyca, który towarzyszył na jego głowie. Egipcjanie wierzyli, że Ozyrys jest zmarłym władcą panującym w Krainie Zachodniej. Re to bóg słońca, był również uważany za pana ładu we wszechświecie. Lokalnym bogiem był Seth, jego kult znany był bowiem w całym Egipcie, przedstawiano go pod postacią zwierzęcia. Patronem pisarzy i wszelkich nauk był nie kto inny jak Thot, stąd przyjęto też, że jest bogiem mądrości. Do bogiń natomiast zaliczyć należy: Izydę - która była boginią o nie do końca ustalonym pochodzeniu, Nut zaliczana do bogini nieba, oraz Hathor, czyli Boginia miłości, tańca, radości, oraz patronka obcych ziem. W panteonie egipskim istnieli także półbogowie, którzy szczególnie związani byli z codziennymi zajęciami. W III w. p.n.e na terenie płd. Mezopotamii mamy do czynienia z jednowładztwem, bowiem pojawia się monarchia. Z biegiem czasu władza stawała się dziedziczna, własność państwa to własność świątyni. Istniała też własność prywatna gruntowa, istniał handel społeczności. W XXVIII w. przed Chrystusem pojawia się kupiec, początkowo urzędnik. W III tys. przed Chrystusem chłop szybko mógł popaść w biedę zapożyczając się u bogatszych, sprzedając dzieci, oddając chorych do świątyni domu. Ta wówczas zyskiwała tanią siłę roboczą, ale istniała możliwość wykupienia. Funkcjonował też status jeńca wojennego, natomiast na południu w Delcie Eufratu i Tygrysu istniały znakomite warunki. Sumerowie, którzy tam napłynęli, znali sztukę irygacji. Dużo ziemi stało pod wodą, dzięki czemu możliwa była uprawa. W części południowej uprawiano palmy daktylowe, jabłonie, granaty, grusze, figi, drzewa migdałowe, groch, bób, sezam, czosnek, cebulę, różnego rodzaju sałaty, len, kończynę, czy też lucernę.