Grzechy

7 października 2010

Pycha zalicza się do pierwszego grzechu pracownika, jaki nie może popełnić. Ponieważ każdy szef danej firmy poszukuje pracowników z dobrą samooceną, takich, kórzy nie szczędzą sobie samych pochlebstw i potrafią je wobec siebie dobrze uzasadnić, należy taką samoocenę własnie mieć. Nie patrzmy na siebie pod ostrym, krytycznym kątem. Jednak zadarzają się sytuacją, kiedy pycha, głęboka i ślepa wiara w samego siebie może okazać się podkopem w naszej karierze – ludzie uważają, że są na tyle inteligentni, mądrzy i cwani, że nie muszą chodzić na zebrania, specjalne szkolenia ani nie muszą dokształcać się w swoim zakresie. Tacy ludzie też, kiedy przyjdzie im do słuchania krytyki na swój temat, moga poczuć się niezręcznie i to wybije ich z rytmu pracy, a nawet doprowadzi do pewnej agresji, a nie o to przecież chodzi. Nie uważajmy wręcz, że jesteśmy tacy wspaniali niezastąpieni, bo choć to jest dość smutna prawda, tak wcale nie jest. Jest dziesiątki, może setki osób czyhające na nasze stanowisko, które obsadzą je zaraz po naszym zejściu, więc trochę samokrytyki, panie i panowie, na pewno nie zaszkodzi, a jedynie wzmocni i pomoże bardziej trzymać siebie w ryzach. Łakomstwo to zbyt częste przygarnianie sobie rzeczy i przywilejów. Łakomstwo to jedna z pochodnych takich negatywnych cech jak zazdrość itp. Prowadzi do tego samego, ale ma inny motyw, a mianowicie – chcemy mieć więcej od danego człowieka jeszcze zanim on będzie miał lepiej od nas. Nie mamy powodów mu zazdrościć, sami nie myślimy o korzyściach pod kątem “będe miał więcej od niego”, tylko pod kątem tego, że najnormalniej w świecie będę miał więcej od niego. To jest właśnie w tym najważniejsze i trzeba się tego wystrzegać. Nie można chcieć wszystkiego, bo starą jak świat jest prawda, że wszystkiego i tak się nie dostanie, prawda? Stara prawda ma bardzo często zastosowanie w naszej współczesnej rzeczywistości i akurat w tym przypadku można się do niej przyczepić i myśleć w rytm tej dewizy. Łakomstwo zresztą to także cecha wielu ludzi, ale należy zdecydowanie z nią walczyć – nie z ludźmi, których nasze łakomstwo chce ogołocić, bo kiedy ludzie zorientują się, że zależy Ci tylko na tym, szybko dadzą sobie z Tobą spokój. Lepiej to przemyśleć i zacisnąć zęby, kiedy znowu zechcemy wyciągnąć po coś rękę.

» Kategorie: Psychologia | » Tagi: firma, niezręczny, panie, panowie, poszukiwanie, samoocena, wspaniały

• Kategorie

  • Historia
  • Kultura
  • Ludzie
  • Psychologia

• Starożytność

  Starożytność to epoka konfliktu między ludnością osiadłą, półkoczowniczą. Między ludnością prowadzącą gospodarkę produkcyjną, a prowadzącą gospodarkę przyswajalną. Pojawia się ceramika i naczynia o różnych wzorach - IV w. p.n.e. wówczas, rozpowszechnia się od Azji Środkowej po Dunaj. Dokonuje się też podział pracy, jedna grupa ludzi zajmuje się tworzeniem ceramiki, druga grupa to rzemieślnicy, oraz rolnicy. W środku osady pojawiła się świątynia. W połowie VI tys. pojawiła się ceramika polichromowana, wówczas ludzie zaczęli zażyźniać tereny półksiężyca. Obszary Delty Eufratu i Delty Tygrysu zostały zasiedlone w VI tys. przed Chrystusem, dominowała szczególnie ludność półkoczownicza i rozmaita. Sumerowie wynaleźli pismo, zaczęli napływać w IV tys. Osiedlili się obok ludności osiadłej. Wówczas istniało nazewnictwo sumeryjskie. Pod koniec IV tys. pojawiają się pierwsze piktogramy. Na terenie południowej Mezopotamii mówiono po sumeryjsku. Lud ten przybył ze wschodu, przepływając całe Morze. Akadowie to ludność semicka. Tworzyli słowniki, w ten sposób chcieli się poznać. Religia starożytnego Egiptu cechowała się przeogromną złożonością wierzeń, oraz wielością bóstw. Amon to bóg wiatru, określany, jako "dusza szu" Występował pod postacią ludzką, natomiast jego głowę zdobiono coś w rodzaju okrągłej czapki z dwoma piórami. Anubis, czczony, jako bóg zmarłych, był też patronem mumifikacji. Reklama: Pracowałeś w Holandii? Oferujemy natychmaistowy i opłacalny zwrot podatku z holandii. Zaufaj specjalistą.

• Zaś Apisa czczono pod postacią byka. Atum, w Heliopolis gloryfikowany był, jako bóg - słońce. Przedstawiano go, jako króla noszącego na głowie koronę Górnego jak i Dolnego Egiptu. Chonsu z kolei to bóg księżyca, który towarzyszył na jego głowie. Egipcjanie wierzyli, że Ozyrys jest zmarłym władcą panującym w Krainie Zachodniej. Re to bóg słońca, był również uważany za pana ładu we wszechświecie. Lokalnym bogiem był Seth, jego kult znany był bowiem w całym Egipcie, przedstawiano go pod postacią zwierzęcia. Patronem pisarzy i wszelkich nauk był nie kto inny jak Thot, stąd przyjęto też, że jest bogiem mądrości. Do bogiń natomiast zaliczyć należy: Izydę - która była boginią o nie do końca ustalonym pochodzeniu, Nut zaliczana do bogini nieba, oraz Hathor, czyli Boginia miłości, tańca, radości, oraz patronka obcych ziem. W panteonie egipskim istnieli także półbogowie, którzy szczególnie związani byli z codziennymi zajęciami. W III w. p.n.e na terenie płd. Mezopotamii mamy do czynienia z jednowładztwem, bowiem pojawia się monarchia. Z biegiem czasu władza stawała się dziedziczna, własność państwa to własność świątyni. Istniała też własność prywatna gruntowa, istniał handel społeczności. W XXVIII w. przed Chrystusem pojawia się kupiec, początkowo urzędnik. W III tys. przed Chrystusem chłop szybko mógł popaść w biedę zapożyczając się u bogatszych, sprzedając dzieci, oddając chorych do świątyni domu. Ta wówczas zyskiwała tanią siłę roboczą, ale istniała możliwość wykupienia. Funkcjonował też status jeńca wojennego, natomiast na południu w Delcie Eufratu i Tygrysu istniały znakomite warunki. Sumerowie, którzy tam napłynęli, znali sztukę irygacji. Dużo ziemi stało pod wodą, dzięki czemu możliwa była uprawa. W części południowej uprawiano palmy daktylowe, jabłonie, granaty, grusze, figi, drzewa migdałowe, groch, bób, sezam, czosnek, cebulę, różnego rodzaju sałaty, len, kończynę, czy też lucernę.