Wolne

30 listopada 2010

W przeddzień dnia wolnego od pracy, więźniowie zmieniali wobec siebie nastawienie, byli bardziej życzliwi, serdeczni, dużo rozmawiali i nie myśleli o pracy z samego rana, jak co dzień zostawali poddawani rewizji rzeczy osobistych. Po południu więźniowie udawali się do małego sklepiku obozowego, a rozrywką dla nich były opowiadania Koźmy. Więźniowie gromadzili się przy barakach i dużo rozmawiali. Mając wolny czas mogli napisać listy do bliskich. Ukazana jest historia Pamfiłowa, który miał syna Saszę służącego w Armii Czerwonej. Bardzo kochał syna i nadzieję dawały mu jego listy, w których pisał o ogromnej miłości do Związku Sowieckiego. Kiedy napisał, że aresztowanie ojca to przejaw historycznej konieczności. Pamfiłow stwierdził, ze stracił syna. Później Sasza zostaje zesłany do tego samego obozu, co ojciec i następuje ich pojednanie. Sytuacja ukazuje odwrócenie się losów Saszy- niegdyś służył Związkowi, a teraz jest przez niego prześladowany. Dom Swidanij był barakiem, w którym więźniowie spotykali się ze swoimi krewnymi. O takie widzenie było bardzo trudno. Spotkanie było bardzo ważne, gdyż dawało więźniowi nadzieję, że na wolności ktoś na niego czeka, a także dawało siłę do dalszej pracy. Krewny musiał przysiąc, że po spotkaniu na wolności nie będzie mówił o obozie, więzień natomiast ma zakaz mówienia o warunkach panujących w obozie. Więzień przed odwiedzinami otrzymywał nowe, czyste ubranie, mógł się umyć i pójść do fryzjera. Tych zabiegów dokonywano po to, by ukryć prawdę o obozie i warunkach tam panujących. Zmartwychwstanie było stanem, jakiego doświadczył chory leżąc w szpitalnej Sali. Więźniowie sami okaleczali się, by zaznać tych chwil radości. Warunki w szpitalu były wręcz luksusowe – świeża i czysta pościel, miłe pielęgniarki i żywność. W szpitalu nie leczono, tylko uśmierzano chorobę. Ukazana jest tu historia Jegorowa i siostry Fiodorowy. Ich związek był czymś niezwykłym, bo opierał się na prawdziwym uczuciu, wierności i zachowaniu intymności. Później jednak siostra poznała młodego studenta Jarosława i z miłości do niego dobrowolnie została przeniesiona do innego obozu. Zmarła w czasie porodu rodząc, dziecko ukochanego. Zmartwychwstaniem było dla niech kilka chwil życia spędzonych w miłości.

» Kategorie: Kultura | » Tagi: Historia, konieczność, nastawienie, następowanie, pojednanie, przejaw, serdeczność, życzliwość

• Kategorie

  • Historia
  • Kultura
  • Ludzie
  • Psychologia

• Starożytność

  Starożytność to epoka konfliktu między ludnością osiadłą, półkoczowniczą. Między ludnością prowadzącą gospodarkę produkcyjną, a prowadzącą gospodarkę przyswajalną. Pojawia się ceramika i naczynia o różnych wzorach - IV w. p.n.e. wówczas, rozpowszechnia się od Azji Środkowej po Dunaj. Dokonuje się też podział pracy, jedna grupa ludzi zajmuje się tworzeniem ceramiki, druga grupa to rzemieślnicy, oraz rolnicy. W środku osady pojawiła się świątynia. W połowie VI tys. pojawiła się ceramika polichromowana, wówczas ludzie zaczęli zażyźniać tereny półksiężyca. Obszary Delty Eufratu i Delty Tygrysu zostały zasiedlone w VI tys. przed Chrystusem, dominowała szczególnie ludność półkoczownicza i rozmaita. Sumerowie wynaleźli pismo, zaczęli napływać w IV tys. Osiedlili się obok ludności osiadłej. Wówczas istniało nazewnictwo sumeryjskie. Pod koniec IV tys. pojawiają się pierwsze piktogramy. Na terenie południowej Mezopotamii mówiono po sumeryjsku. Lud ten przybył ze wschodu, przepływając całe Morze. Akadowie to ludność semicka. Tworzyli słowniki, w ten sposób chcieli się poznać. Religia starożytnego Egiptu cechowała się przeogromną złożonością wierzeń, oraz wielością bóstw. Amon to bóg wiatru, określany, jako "dusza szu" Występował pod postacią ludzką, natomiast jego głowę zdobiono coś w rodzaju okrągłej czapki z dwoma piórami. Anubis, czczony, jako bóg zmarłych, był też patronem mumifikacji. Reklama: szkolenia projektowanie ogrodów wrocław socjologia szczecin Szkolenia Obsługa Klienta gry sportowe szkolenie ocena pracownicza szafy aktowe

• Zaś Apisa czczono pod postacią byka. Atum, w Heliopolis gloryfikowany był, jako bóg - słońce. Przedstawiano go, jako króla noszącego na głowie koronę Górnego jak i Dolnego Egiptu. Chonsu z kolei to bóg księżyca, który towarzyszył na jego głowie. Egipcjanie wierzyli, że Ozyrys jest zmarłym władcą panującym w Krainie Zachodniej. Re to bóg słońca, był również uważany za pana ładu we wszechświecie. Lokalnym bogiem był Seth, jego kult znany był bowiem w całym Egipcie, przedstawiano go pod postacią zwierzęcia. Patronem pisarzy i wszelkich nauk był nie kto inny jak Thot, stąd przyjęto też, że jest bogiem mądrości. Do bogiń natomiast zaliczyć należy: Izydę - która była boginią o nie do końca ustalonym pochodzeniu, Nut zaliczana do bogini nieba, oraz Hathor, czyli Boginia miłości, tańca, radości, oraz patronka obcych ziem. W panteonie egipskim istnieli także półbogowie, którzy szczególnie związani byli z codziennymi zajęciami. W III w. p.n.e na terenie płd. Mezopotamii mamy do czynienia z jednowładztwem, bowiem pojawia się monarchia. Z biegiem czasu władza stawała się dziedziczna, własność państwa to własność świątyni. Istniała też własność prywatna gruntowa, istniał handel społeczności. W XXVIII w. przed Chrystusem pojawia się kupiec, początkowo urzędnik. W III tys. przed Chrystusem chłop szybko mógł popaść w biedę zapożyczając się u bogatszych, sprzedając dzieci, oddając chorych do świątyni domu. Ta wówczas zyskiwała tanią siłę roboczą, ale istniała możliwość wykupienia. Funkcjonował też status jeńca wojennego, natomiast na południu w Delcie Eufratu i Tygrysu istniały znakomite warunki. Sumerowie, którzy tam napłynęli, znali sztukę irygacji. Dużo ziemi stało pod wodą, dzięki czemu możliwa była uprawa. W części południowej uprawiano palmy daktylowe, jabłonie, granaty, grusze, figi, drzewa migdałowe, groch, bób, sezam, czosnek, cebulę, różnego rodzaju sałaty, len, kończynę, czy też lucernę.